Rønnhaug Kleiva: Kven sin kropp er dette?

Utdrag fra Kven sin kropp er dette ?

Fra Caps og andre noveller, 1994

 

Hendene på brysta. Mine hender på mine bryst.

            Eg frys på hendene. Brysta er varme og mjuke.

            Fremst, som narresmokkar, er brystvortene.

            Dette er min kropp, og det er eg som bestemmer over den.

 

Vi er samde, mor mi og eg.

        Du er for ung, seier ho.

Ja, eg er for ung.

– Du har framtida føre deg. Du skal få deg ei skikkeleg utdanning og spennande arbeid og ha det kjekt her i livet.

Ja, framtida er mi.

 

Eg står opp, står i dusjen lenge. Det varme vatnet glir nedetter ansiktet, også under augene. Eg skrur opp temperaturen på vatnet, står der til eg blir ør av varmen og ikkje orkar meir. Går ut av dusjen. Huda er raud. Ventilasjonssystemet er for svakt. Det fungerer ikkje. Eg set opp baderomsdøra for å få ut damp. Sveitten renn og renn.

            Eg sit framfor spegelen, og når dogga forsvinn frå spegelflata, ser eg meg sjølv i den. Augene er usminka.

 

Mor mi seier at eg er det viktigaste i livet hennar. Dette seier ho om ettermiddagen etter at vi begge har kome frå skule og arbeid. Ho står og kuttar opp grønsaker til middagen. Kniven er skarp, og ho blør frå eine fingeren.

        Hald fram der eg slepte, seier ho før ho går på badet for å plastre seg.

Eg gjer som ho seier. Eg plar gjere det.

Vi er ein roleg familie. Mor mi snakkar, eg høyrer på og far min er stille. Om våren går han ut i skogen for å sjå på tiurleiken. Mor mi likar arbeidet sitt. Ho klagar over ryggen sin og vennene sine og arbeidskameratane, men ho seier ho er nøgd med livet sitt og dei vala ho har tatt. Eitt av dei vala var å få meg, og ho seier det er det beste ho har valt.

Eg tek meg litt marsipan frå kjøkenskapet, enda det er rett før middag og eg har blitt lært kva som er rett og gale her i verda. Om litt kjem far. Marsipan er det beste eg veit.

 

Neste morgon køyrer ho meg til sjukehuset. Bilen er stor og stødig og dyr. Med fast hand køyrer ho.

– Alt har sin pris, seier ho. – Den var spinndyr, men så er ein jo sikrare om noko skulle skje. Eg er alltid forsiktig, men ein veit aldri. Ein er då ikkje åleine her i verda heller.

Ho fortel om den første bilen dei hadde, ho og far min, ein billeg blekkboks.

– Du skal ikkje vere redd, seier ho. – Eg var gjennom det same for nokre år sidan, og også før du vart fødd, for så vidt.

Ho aukar farten, enda vegen er smal og svingete.

– Det gjer ikkje vondt, seier ho, – ikkje i det heile. Du merkar det mest ikkje. Og når du er ferdig, så ringer du meg, så kjem eg og hentar deg.

Ho klappar meg på handa med den andre på rattet.

        Men om du ikkje er ferdig på arbeid, då?

Ho ler. – Kjære deg, seier ho. – Kva har ein mødrer til! Ja, seier ho, – midt i arbeidstida kjem eg og henter deg viss det er nødvendig. Så lagar eg oss ein kopp te, i dei gule koppane, og så kosar vi oss. Ikkje sant?

            Eg nikkar.

Bilen stoppar ved inngangen til sjukehuset.

I det eg opnar døra for å gå ut, knip ho meg lett i kinnet, ho smiler. – Oss kvinner imellom, ikkje sant? seier ho.

            Så manøvrerer ho seg ut av luka ho har parkert i, og eg går mot hovudinngangen.

 

Lyd

Kven sin kropp er dette?
 
Cappelen Damm

Sist oppdatert: 07.03.2006

© Cappelen Damm AS